Ruhun sâlâh hali

"Al bunu, havaalanında beklerken kahvenin yanında yersin" Dedi tam evin kapısından çıkarken. Kafasının içinde dönen 40 asabi tilkinin arasına benim kahvemin yanındaki gofreti ve bundan mütevellit 20 mg seretonini sıkıştırmayı becermiş. Kendisine sorsan gebelikten dolayı kafası karışık, hep birşeyi unutuyor. Herkes herkesi seviyor artık, herkes hayatı seviyor; çünkü kalender yürekli olmak çağımızın en revaçta erdemi. Üstelik herkes, kendisinden başka herkes kusurlu, ihanete meyilli ve eksik olduğu halde yapabiliyor bunu; herkes şahane. Ben insan sevmiyorum: insan insanın cehennemi. Ancak gel gör ki, insan insanın devası da aynı zamanda, bunu anladım şu iki gün. Yaşamak denen bu ölümcül illetten "şifa" bulmak mümkün değil belki ama beş on sene önce yürüdüğün boktan yola girmiş ve o boktan yorulmuş, suratının yarısı göz, bir kız çocuğu ile karşılıklı gelip konuşarak "sâlâh" hali bulmak mümkün. Kendini dinler gibisin, bizim gibilerin kaderi hep aynı, on tırnağımız hayatın yakasında kırılıyor, o kadar işimizin arasında gözümüzün yaşını silip bir de o tırnakları törpülemek zorunda kalıyoruz. Hem de kız çocuğu kahküllerini kendisi kesmiş; hepsi bir alem. Sevmesen olmaz. Annenin okula giderken yaptığı gibi beslenme koyuyor yanına ama kardeşinin yaptığı gibi kabahat paylaşıyor. Ne kadar güzel seni seviyorum diyor. O kadar da ceberrut bir kadın değilmişim yahu diyorsun, yani şu insanların bir paket gofret ile bana ettiğine bak. 

Ne kadar güzel insan sevebiliyorum aslında ben diyorsun, ne kadar çok. Çok uzaktan ve zamana ve mekana bağlı olmadan. Bu fikir sana kendini bile sevdiriyor, kalbinin kırıldığını bilmediğin bir yerini onarıyor: bu ihtimalden ödü patlamış, ikrar etmiş, ihtimal vermemiş herkese üzülüyorsun bi yol: "Aslında ne çok ve ne kadar güzel sevebilirdim seni lan, kapıdan çıkarken eline gofret tutuşturacak kadar, yazık oldu sana" Gidip kendisine üç tane kedi getirmeni bekleyen küçük sarı bir kız çocuğunu kandırmak da çok hoş bir hareket değil tabi, ama gittiğin yerde, gece uykusunun arasında senin gibi belli belirsiz mırıldanan bir oğlan çocuğu var. İşte bunlar aşk, işte bunlar hep ruhun "Sâlâh"ı